Geloof Bepaalt Perception

Het volgende verhaal is opgestuurd via e-mail naar Vivian door een vriend. Het deelt een waar gebeurd verhaal waar mensen gaan over hun bedrijf en wat er met hen gebeurt als ze in hun reguliere en stormde's. We hebben genoten van het verhaal, want het maakte ons aan het denken over ons eigen leven en herinnert ons eraan hoe waardevol het is om elk moment te bekijken van onze natuurlijke glans. We hopen dat u ook genieten.

Een wijs persoon heeft gezegd: "Perceptie is geen feit. Geloof bepaalt perceptie."

PERCEPTION

Washington, DC Metro Station op een koude morgen in januari in 2007. De man met een viool zes Bach stukken gespeeld voor ongeveer 45 minuten. In die tijd ongeveer 2 duizend mensen gingen door het station. De meesten van hen waren op weg naar hun werk.

Na 3 minuten

Een man van middelbare leeftijd zag was er een muzikant spelen. Hij vertraagde zijn tempo en stopte een paar seconden en haastte zich naar zijn schema te voldoen.

4 minuten later
De violist kreeg zijn eerste dollar: een vrouw gooide het geld in de hoed en, zonder te stoppen, bleef lopen.

6 minuten
Een jonge man leunde tegen de muur naar hem te luisteren, dan keek op zijn horloge en begon weer te lopen.

10 minuten
Een 3-jarige jongen stopte, maar zijn moeder trok hem mee haastig. De jongen stopte om opnieuw te kijken naar de violist, maar de moeder duwde hard en het kind verder te lopen, draaien zijn hoofd de hele tijd. Deze actie werd herhaald met verschillende andere kinderen. Iedere ouder, zonder uitzondering, gedwongen hun kinderen om snel verder te gaan.

45 minuten
De muzikant speelde continu. Slechts 6 mensen stopten en luisterde voor een korte tijd. Ongeveer 20 gaf geld, maar bleef lopen op hun normale tempo. De man verzamelde een totaal van $ 32.

1 uur
Hij eindigde het spelen en de stilte nam het over. Niemand opgemerkt. Niemand applaus, noch was er herkenning.

Niemand wist dit, maar de violist Joshua Bell was, een van de grootste musici ter wereld. Hij speelde een van de meest ingewikkelde stukken ooit geschreven, met een viool ter waarde van 3,5 miljoen dollar dollar. Twee dagen voor Joshua Bell uitverkochte een theater in Boston, waar de stoelen gemiddeld $ 100.

Dit is een waar gebeurd verhaal. Joshua Bell speelt incognito in het metrostation werd georganiseerd door de Washington Post als onderdeel van een sociaal experiment over waarneming, smaak en de mensen van de prioriteiten. Deze vragen zijn gerezen: in een gemeenschappelijke plaats omgeving op een ongepast uur, gaan we waarnemen schoonheid? Moeten we stoppen om het te waarderen? Herkennen we talent in een onverwachte context?

Een mogelijke conclusie van dit experiment zou kunnen zijn dit: Als we niet een moment om te stoppen en te luisteren naar een van de beste muzikanten ter wereld, het spelen van enkele van de mooiste muziek ooit geschreven, met een van de mooiste instrumenten die ooit is gemaakt .... Hoe veel andere dingen missen we?

Hier is een link naar een post van artikel geeft veel meer details over dit evenement:

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/04/04/AR2007040401721.html